 |
 |
| [ Main Page | Editorial | About | Table of Contents | Archive | Search | Instructions to Authors | Sponsor | E-Mail ] | |
 |
|
| Journal of Neurological Sciences (Turkish) | |||||||||||||||||
| 2006, Volume 23, Number 3, Page(s) 209-214 | |||||||||||||||||
| [ Abstract ] [ Turkish ] [ Similar Articles ] [ Mail to Author ] [ Mail to Editor ] | |||||||||||||||||
| Langerhans Cell Histiocytosis and Intracranial Germinoma: Are Immunohistology Techniques Helpful in Distinguishing Two Entities? | |||||||||||||||||
| Ahmet MİDİ, Süheyla Uyar BOZKURT, Özlem YAPICIER, Aydın SAV | |||||||||||||||||
| Marmara Üniversitesi, Patoloji, İstanbul, Türkiye | |||||||||||||||||
| Summary | |||||||||||||||||
Langerhans cell histiocytosis (LCH) is a clonal proliferative disease of the Langerhans cell. Langerhans cell bears abundant eosinophilic cytoplasm mainly associated with a matrix rich in eosinophils, mononuclear and multinucleated giant cells, neutrophils and mature lymphocytes. In the same way intracranial germinoma (ICG) consists of neoplastic germ cells having relatively moderate and/or abundant cytoplasm associated with an inflammatory background rich in lymphocytes. Histopathologic differentiation between ICG and LCH might be troublesome in some case. So far presence of eosinophils is accepted to be a crucial clue in differential diagnosis. In contrary, our experience emphasized eosinophils are present in both pathologic entities, i.e. LCH and ICG. We aim to document similarities and dissimilarities LCH and ICG, and frequency of eosinophils in ICG. Cases were obtained from the archives of pathology laboratory, Marmara University Hospital, Institute of Neurological Science. A series consisted of 10 ICG and 11 LCH specimens were obtained within a time period of 8 years, 1995 to 2003. We performed specific monoclonal antibodies against S-100, CD68, CD1a, PLAP, vimentin and Ki-67. Six cases were female and five cases were male of the LCH cases. If ICG nine cases were male and one case were female. S100, CD1a, CD68, vimentin were stained positively in the LCH. PLAP was stained positively in the ICG. MIB-1 index (detection anti-Ki-67 positive cells / overall population under investigation) value was remarkably higher in ICG. Although eosinophils were found to be almost in all LCH cases, in contrary in some of ICG’s. By conclusion, it clearly indicates that presence of the eosinophils should not be accepted as a specific criterion to be used distinguishing ICG from LCH. |
|||||||||||||||||
| Introduction | |||||||||||||||||
İntrakranial germinoma (İKG) ile Langerhans hücre histiositozis’in (LHH) histomorfolojik ayırımı bazı olgularda zor olabilmektedir. Eozinofillerin varlığı ve immünohistokimyasal boyamalar ayırıcı tanıda önemlidir. Ancak, deneyimlerimiz LHH’de sıklıkla bulunan eozinofillerin İKG'da da bulunabileceğini göstermektedir. İKG iri yuvarlak hücreler ve lenfositlerden meydana gelen hücre populasyonundan oluşmaktadır. Hücreler belirgin hücre membranına sahiptir ve sitoplazması berrak görünümdedir. 1-3 belirgin nükleolu olan iri, merkezi yerleşimli nükleusu bulunur.Langerhans hücreleri yaklasik 12-15 mikron çapında, mononukleer hücreler olup orta büyüklükteki sitoplazması genellikle eozinofilik görünümdedir. İnce kromatinli ve kalın nükleer membranı olan nükleusun ayırt edici özellikleri arasında nukleoussuz olup çentikli ya da lobüler görünümde olmasıdır. Mitotik aktivite olguya göre 0-25/10HPF, ortalama 2/10HPF olarak bildirilmistir (1). Langerhans hücreleri genellikle eozinofil lökositler, mononükleer ve multinükleer histiositler, nötrofiller ve küçük lenfositlerden oluşan mikst bir zeminde izlenirler. Ultrastrüktürel olarak Langerhans hücrelerinde raket ya da çubuk seklinde, Birbeck granulleri olarak adlandırılan pentalaminer tübüler yapıların varlıgı patognomiktir (1-9). LHH’de immünohistokimyasal olarak S-100 ve CD1a ekspresyonu tipiktir. %80 den fazlasında vimentin, CD74, HLA-DR immünopozitiftir. Hücrelerin önemli bir kısmında, granüler sitoplazmada değişen şiddette CD68 immünekspresyonu gösterilmiştir (1-3). İKG’de çoğunlukla lenfositlerin oluşturduğu inflamatuar zeminde orta-geniş sitoplazmalı germ hücreleri bulunmaktadır. Immünohistokimyasal olarak PLAP pozitiftir. Bu iki lezyon morfolojik benzerlik göstermekte ancak immünohistokimyasal olarak ayrımları yapılabilmektedir. |
|||||||||||||||||
| Methods | |||||||||||||||||
M.Ü. Nörolojik Bilimler Enstitüsünde 1995-2003 yılları arasında tanı almış 10 İKG ve 11 LHH çalışma kapsamına alınmıştır. Olgulara S100 (1/250, Neomarkers,MS-296-P), CD68 (Ready to Use, Neomarkers,MS-1808-R7), CD1a (Ready to Use, Neomarkers,MS-1354-R7), PLAP (Ready to Use, Neomarkers,RM-9115-R7), vimentin (1/250, Neomarkers,MS-129-P), Ki-67 (Ready to Use, Neomarkers,RM-9106-R7) uygulanmıştır. Eozinofil, lenfosit varlığına bakılmış ve 0-3 arasında sayısal değer verilerek karşılaştırmaları yapılmıştır. Sonuçlar itatistiksel olarak Mann-Whitney U-testi ile değerendirilmiştir.
İmmünohistokimyasal boyama yöntemi Boyamada sırası ile şu işlemler yapılmıştır. Kesitler etüvde 60ºC de 1 saat deparafinize edildi. Daha sonra xylene’de 10 dakika, %100’lük alkolde 5 dakika bekletildi ve su ile yıkandı. %10’luk citrat buffered solüsyonu içine yerleştirilen lamlar mikradalgada maksimum güçte (800 watt) 15 dakika bekletildi. Daha sonra güç yarıya düşürülerek 20 dakika daha mikrodalgada bekletildi. Mikrodalgadan çıkarılan lamlar oda sıcaklığında 20 dakika bekletildi. Endojen peroksidaz aktivitesi %3’lük hydrojen peroxid’de 20 dakika bekletilerek giderildi. Distile su ile yıkanan lamlar 3x5 PBS ile muamele edildikten sonra üzerlerine protein blokajı damlatıldı. Beş dakika sonra blokaj yıkanmadan lamların üzerine S-100, CD68, CD1a, PLAP, vimentin, Ki-67 antikoru damlatıldı. Primer antikorda 30 dakika bekletildikten sonra PBS’e alınarak 5 dakika yıkandı. Daha sonra biotinlenmiş sekonder antikor ile 20 dakika muamele edildi ve PBS’te 5 dakika yıkandı. Peroksidas konjuge antikor ile 20 dakika bekletildi. Daha sonra 5 dakika PBS’te yıkandı. ve kromojen de (DAB) 5 dakika bekletildi. Musluk suyu altında yıkanan lamlar hematoksilen ile counterstain yapıldı. Dehidrate edildi, kurutuldu ve entellan ile kapatıldı. |
|||||||||||||||||
| Results | |||||||||||||||||
LHH (Resim 1)olgularının yaş aralığı 1-50 olup ortalama yaş 13.2 dir. Olguların 6'sı kadın, 5‘i erkektir (Tablo 1). İKG (Resim-2) olgularının yaş aralığı 9-30 olup ortalama yaş 17 dir. Olguların 1'i kadin 9'u erkektir (Tablo 2). Eozinofil tüm LHH olgularında değişik yoğunlukta izlenirken (+ veya +++), İKG olgularının 7’sinde seyrek izlendi (+ veya ++). Üç İKG olgusunda ise eozinofil saptanmadı. İstatisitksel olarak eozinofil sayısı LHH’de anlamlı olarak fazla bulundu (p= 0.037). Lenfosit her iki grupta tüm olgularda değişik yoğunlukta (+ veya +++) izlendi ve gruplar arasında istatisitksel olarak anlamlılık saptanmadı(p=0.19). Ki-67 İKG’de ortalama %25.2 (%0-%62), LHH’de %2 (%0-%7) saptandı ve fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.03). CD68, LHH’de 1 olguda negatif, 1 olguda fokal pozitif, 9 olguda diffüz pozitif olarak bulundu. Sadece 1 İKG olgusunda CD68 (Resim 3) ile fokal pozitiflik izlendi. Bu fark istatistiksel olarak ileri derecede anlamlı bulundu (p=0.0011). Vimentin ile tüm LHH olguları diffüz pozitif boyandı, buna karşın 4 İKG olgusunda fokal pozitiflik izlendi. Fark istatisitksel olarak anlamlı bulundu (p=0.006). S-100 (Resim 4) ve CD1a, boyanan tüm LHH (Resim 5) olgularında pozitif iken, hiçbir İKG olgusunda boyanma izlenmedi. PLAP IKG olgularının 7’sinde pozitif boyandı 3’ünde boyanma olmadı (Resim 6). Buna karşın hiçbir LHH olgusunda boyanma izlenmedi.
|
|||||||||||||||||
| Discussion | |||||||||||||||||
LHH etiyolojisi bilinmeyen Langerhans hücrelerinin klonal bir proliferatif hastalığıdır ( İKG en sık pineal bölge ve suprasellar bölgede yerleşir (5,6). İKG yoğun lenfosit infiltrasyonun yanında LHH olgularına spesifik olduğu düşünülen eozinofil içerebilir. Eozinofil varlığı olgularımızdan 7 tanesinde nadir, 1 tanesinde az sayıda tespit edilmiştir. Ancak hiçbir İKG olgusunda yoğun eozinofil izlenmemesine karşılık 3 LHH olgusunda yoğun eozinofil izlenmiştir. Daha büyük serilerde çalışmaya ihtiyaç duyulmakla birlikte yoğun eozinofil varlığı İKG’yi ekarte ettirebilir. Ancak düşünülenin aksine az sayıda eozinofil varlığı her iki lezyonda da bulunabileceği için ayırıcı tanıda bir kriter olarak kullanılmamalıdır.
İmmünohistokimyasal olarak Langerhans hücrelerinde S-100 ve CD1 ekspresyonu karakteristiktir (
Sonuç olarak LHH ile İKG hücre morfolojileri ile ayırt edilebilir. LHH nukleusu tipik olarak çentikli ya da lobule görünümdedir. İKG nükleusu yuvarlaktır. Ancak yine de histomorfolojik olarak ayırımın yapılamadığı olgularda CD1a ve S-100 pozitifliği LHH tanısını koydurur. PLAP pozitifliği İKG için spesifiktir. Ancak çok az bir grup olguda negatif olabilmesi nedeniyle negatifliği İKG’yı ekarte ettirmez. Aynı şekilde mevcud çalışmada vimentin LHH olgularının tümünde pozitif iken bazı İKG olgularında da fokal pozitif boyanma saptanmıştır. Bu nedenle vimentin’in ayırıcı tanıda güvenilir bir kriter olmadığını düşünmekteyiz. LHH tanısında CD68 ve CD1a pozitifliği önemlidir. Hiçbir İKG olgusunda CD1a ile boyanma izlenmezken bazı İKG olgularında CD68’in fokal pozitif olabilmesi nedeni ile literatürde belirtildiği üzere çalışmamızda da CD1a’nın LHH tanısı koymada CD68’den daha güvenilir bir boya olduğu ortaya çıkmıştır. Eozinofil varlığı LHH olgularında belirgindir ancak İKG olgularının bir kısmında eozinofil varlığının izlenmesi, klasik kitaplarda belirtildiği üzere LHH ve İKG arasında eozinofillerin ayırıcı tanıda kullanılan bir kriter olmadığını düşündürmektedir. Ayrıca, çalışmamızda Ki-67 pozitif boyanan hücre oranının İKG’de daha fazla olması ile bu iki lezyonun ayırımında Ki-67’nin önemli bir kriter olduğunu desteklemektedir.
Geliş Tarihi: Mayıs 29 2006 |
|||||||||||||||||
| References | |||||||||||||||||
1) Warnke RA, Weiss LM, Chan JKC, Cleary ML, Dorman RF et al. Tumors of The Lymph Nodes and Spleen. In Atlas of Tumor Pathology, Third Series (Fascicle 14). Washington D.C. Armed Forces Institute of Pathology, 1994; 341-349.
2) Bigner DD, McLendon RE, Bruner JM. Russell and Rubinstein's Pathology of Tumors of the Nervous System, Sixth ed.(Vol. 2) New York, Arnold, 1996; 221-222, 658-659.
3) Burger PC, Scheithauer BW. Tumors of The Central Nervous System. In Atlas of Tumor Pathology, Third Series (Fascicle 10). Washington D.C. Armed Forces Institute of Pathology, 1994; 402-404.
4) Itoh H, Waga S, Kojima T, Hoshino T. Solitary eosinophilic granuloma in the frontal lobe: case report.N eurosurgery. 1992; 30(2):295-8
5) O'Sullivan RM, Sheehan M, Poskitt KJ, Graeb DA, Chu AC, Joplin GF. Langerhans cell histiocytosis of hypothalamus and optic chiasm: CT and MR studies. J Comput Assist Tomogr. 1991; 15:52-5.
6) Ragland RL, Moss DS, Duffis AW, Wolf D, Knorr JR. CT and MR findings in diffuse cerebral histiocytosis: case report. Am J Neuroradiol. 1991; 12:525-6.
7) E Özel, B. Kılıçarslan Akkaya, A Küpesiz, V Hazar, G Karpuzoğlu. Langerhans hücreli histiyositozis: olgu sunusu: Turkish Journal of Haematology (Supplement) 2002; 19:330-334.
|
|||||||||||||||||
| [ Return to top ] [ Abstract ] [ Turkish ] [ Similar Articles ] [ Mail to Author ] [ Mail to Editor ] | |||||||||||||||||
)
)
)
)
)
)
)
)
|
|
|
| [ Main Page | Editorial | About | Table of Contents | Archive | Search | Instructions to Authors | E-Mail ] |
